Pacanów

W tym czasie zdarzyło się wiele miłych, zaskakujących, budujących, nadzwyczajnych i wartościowych sytuacji. Było mnóstwo sukcesów i działań niejednokrotnie przerastających nasze możliwości. Niewiarygodne jest to, że mimo to wiele z nich było po prostu strzałem w dziesiątkę. Najwięcej doświadczyłyśmy ludzkiej życzliwości. Czasem słyszałyśmy, że tak jest, bo nasze zaangażowanie jest szczere, nacechowane pracowitością i bez ukrytych motywów korzyści własnej. Sam początek, czyli remont naszej świetlicy, który tak naprawdę nie powinien się udać, dowiódł naszej determinacji, a wręcz szaleństwa. Kobiety w wykopach pod mini oczyszczalnię, na ścianach przy skuwaniu starych tynków, przy malowaniu. To nie było tak, że dostałyśmy coś gotowe. My swoimi rękami podnosiłyśmy to, krok po kroku, wciągałyśmy naszych mężów i wspólnie doprowadziliśmy do stanu, który dzisiaj nas napawa dumą. Lepiłyśmy po 2, 3 tysiące pierogów na różne imprezy i ciułałyśmy każdy grosz, aby wyposażyć kuchnię i stworzyć warunki, z których może korzystać cała wioska.

Wymienię tylko kilka naszych przedsięwzięć, na miarę nie wiadomo jak dużych stowarzyszeń, a nasze na początku liczyło 24 kobiety, a obecnie liczy ich tylko 15… Do naszych największych przedsięwzięć należą:  warsztaty kulinarne pod hasłem „Kulinarne perełki Powiśla”, przygotowanie ukraińskich potraw, a w kolejnych latach czeskich i polskich z okazji Festiwalu Kultury Dziecięcej, Dni Otwarte Funduszy Europejskich, udział i wysokie lokaty w Buskich Spotkaniach z Folklorem oraz udział w finale Świętokrzyskiego Konkursu Kolęd i Pastorałek, dziesięć edycji Przeglądu Kolęd Zapomnianych, Wiejskie Rodzinne Grillowanie, zaangażowanie w większość uroczystości i imprez gminnych oraz tych organizowanych przez Europejskie Centrum Bajki i inne stowarzyszenia( myślę, że każdy przyzna, że na nas zawsze można było liczyć). Także niezapomniany projekt edukacyjny z zakresu Edukacji Kulturowej „Zaduszki kontra Halloween”, udział w warsztatach wokalnych, księgowości, komputerowych, pierwszej pomocy. Pośród wymienionych, na wspomnienie zasługuje huczne „otwarcie” świetlicy, które na pewno pamiętacie. Nie wiem, ilu wówczas przyjęliśmy gości, ale pewnie kilkuset. To było jak cudowne rozmnożenie chleba i myślę, że nikomu niczego nie zabrakło. Moje „mróweczki” uwijały się jak w ukropie, a tańce odchodziły, że aż hej!

Aktywność w ciągu tych dziesięciu lat mogła zadziwiać. Niestety czas pandemii i to, że postarzałyśmy się o dekadę, trochę nas zatrzymały w biegu, ale nie mówimy jeszcze ostatniego słowa i o „Kępiankach” jeszcze usłyszycie. Dziękuję WSZYSTKIM, którzy nas wspierali w tej działalności. Nie wymienię tutaj nikogo, bo mogłabym kogoś pominąć, a naszych DOBROCZYŃCÓW i PRZYJACIÓŁ jest niezliczona liczba. Dziękujemy Wam, Kochani! Bez Was nic by się nie udało. Kochane „Kępianki” jesteśmy wielkie i tak trzymać!!!

/Ewa Jamińska/